Wat als je even niet meer weet hoe?

Het is half 1 in de middag en ik zit nog steeds in mijn pyjama. Ik ben gestopt met het mezelf opleggen van allerlei dingen, simpelweg omdat het niet gaat. Vanmorgen toen ik wakker werd voelde ik me ellendig. Na de zoveelste slechte nacht, zag ik het even niet meer zitten. Wakker worden van opvliegers of gewoon omdat Ted lekker tegen me aan komt liggen. Ik slaap licht en vaak word ik om 3 uur wakker van een enorme adrenalinegolf en vanaf dat moment heb ik dan plafonddienst. Dit is de realiteit sinds mijn operatie. En terwijl ik daar zo zat, vroeg ik me af hoe je in hemelsnaam je leven opnieuw moet opbouwen na kanker als je lichaam nog lang niet doet wat jij wilt.

Het is best confronterend deze nieuwe wereld als je altijd iemand bent geweest die honderd ideeën heeft, plannen maakt, dingen wil creëren en vooral heel graag vooruit wil. Want ik wil wel. Dat is misschien nog wel het frustrerendste.

Mijn hoofd wil van alles, maar mijn lichaam zegt: de ballen, het is mooi geweest.

Een tweede kans: mijn leven opnieuw opbouwen na kanker

In april van dit jaar werd alles anders. Ted was in Nederland om zijn rijbewijs te verlengen. Op een dag zat ik op het toilet en ontdekte bloed in mijn ontlasting. Toen ik vervolgens in de spiegel keek, realiseerde ik me dat ik wel heel veel spier was verloren voor een ogenschijnlijk korte periode zonder krachttraining. Ik boekte een online consult met een arts en vanaf dat moment begon de rollercoaster. Lang verhaal kort: ik bleek darmkanker te hebben en toen ik uiteindelijk op Hemelvaartsdag op de operatietafel lag, concludeerde de chirurg dat hij net op tijd was. Een uur later zou ik er niet meer geweest zijn.

Als ik een aantal van mijn posts hier teruglees, zie ik dat ik al lang niet in orde was. Toen ik de chirurg vroeg hoe lang ik al ziek was, zei hij 8 tot 10 jaar. Dat begon dus precies toen wij onze reis begonnen of misschien iets ervoor. Nu achteraf word me heel veel duidelijk. Ik dacht dat ik zo moe was door te hard werken en de perimenopause.

Herstellen na de operatie

De tweede dag na de operatie voelde ik me al beter dan de maanden ervoor, ondanks de pijn van de operatie en dat zegt natuurlijk heel veel. Nu ik terug kijk, weet ik niet eens meer hoe ik het allemaal heb gedaan. Home scholing, een bedrijf opbouwen, reizen plannen etc.

Heel zorgvuldig begon ik direct na de operatie met het opbouwen van mijn darmen in fases. Intens dankbaar voor het tweede leven dat ik heb gekregen, want zo voelde het. Alles was intenser, mooier, kleurrijker. Ik had onwijs veel zin in het leven. Voluit leven, geen consessies meer. Genieten, spelen, gewoon zijn. Dat besluit is mooi, alleen staat dat vaak haaks op het leven in de maatschappij. Want hoewel wij een leven kozen in vrijheid en bijna alles anders doen, is er gewoon het leven van alle dag, waaronder de noodzaak om geld te verdienen bijvoorbeeld.

Mijn lichaam is nog lang niet hersteld

Terwijl mijn lijf nog aan het herstellen is, is mijn hormoonhuishouding compleet veranderd.

Tijdens de operatie zijn mijn beide eierstokken verwijderd, samen met een enorm gezwel en een stuk van mijn dikke darm en endeldarm. Vermoedelijk is de chirurgische overgang de reden dat slapen een groot drama is geworden. Mijn energie is onvoorspelbaar en soms kan ik drie uur werken om vervolgens het gevoel te hebben dat iemand de stekker eruit heeft getrokken.

En ondertussen gaat het gewone leven gewoon door en in ons geval, ook het ongewone leven…

De camper is verkocht.

Vanuit de high na de operatie. De nieuwe kans die ik had gekregen, de zin in het leven en het enorm snelle herstel dat ik doormaakte, had ik het gevoel dat ik alles wel aan kon. Toen Ted de camper in Spanje niet meer door de keuring kreeg, besloten we naar Nederland te gaan om de camper te laten keuren en te verkopen. Ik dacht: geen probleem. Dan gaan we lekker intercontinentaal reizen, we kopen een caravan of huren huizen. We zien wel. Dat is Wij doen het anders, toch?

Nou dat ging dus even een beetje anders. Allereerst heb ik na de verkoop van ons huis op wielen 3 dagen bijna aaneengesloten gehuild. De camper was ons thuis en daarmee zag ik 8 jaar herinneringen de straat uit rollen bij mijn schoonmoeder, toen de overdracht had plaatsgevonden. Daar komt bij dat voor mij de reis nog niet klaar is, we hebben nog veel te doen. We zijn eigenlijk nog niet eens begonnen vind ik, nu ik terug kijk. Want heel eerlijk? Ik ben de afgelopen jaren vooral veel bezig geweest met een inkomen realiseren, scholing bouwen voor Tess en dingen regelen. Natuurlijk hebben we leuke dingen gedaan, maar ik heb vooral ervaren dat mijn gezin mijn droomleven leidde en ik vooral aan het faciliteren was.

Terug in Spanje, maar zonder eigen thuis

Voor mijn herstel zijn we inmiddels weer in Spanje, daar mag ik me volgende week bij de integratief oncoloog melden. Er is geen camper, geen eigen huis. We kunnen gelukkig bij een vriend verblijven en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Maar dat is ver uit de buurt van de bewoonde wereld, die nu voor Tess in haar pubertijd heel belangrijk is.

Tess krijgt thuisonderwijs en daarom is het belangrijk dat wij ervoor zorgen dat ze op een andere manier haar sociale contacten opdoet en kan onderhouden. Leeftijdsgenoten is key in elke levensfase en aangezien zij enig kind is, vormt dat voor ons een grotere uitdaging dan voor gezinnen met meer kinderen. Daarom kiezen wij voor een levendige omgeving voor haar.

En dan komt het volgende onderwerp om de hoek kijken.

Geld.

Vrijheid is geweldig. Tot je financiële rust mist Wij hebben jaren geleden heel bewust gekozen voor een leven buiten de gebaande paden. Wij Doen Het Anders heet tenslotte niet voor niets zo. We wilden vrijheid. Reizen. Ons eigen onderwijs vormgeven. Zelf bepalen waar we wonen en werken. Niet ons hele leven laten dicteren door wat volgens de maatschappij “normaal” is.

En daar sta ik nog steeds achter. Maar vrijheid zonder financiële rust voelt ineens een stuk minder vrij.

Nu blijkt dat mijn herstel toch wat meer voeten in de aarde heeft, is daarmee ook een groot deel van ons inkomen weggevallen, om nog maar te zwijgen over de extra kosten die we hadden, doordat onze zorgverzekeraar mijn operatie en de omliggende zorg niet heeft willen vergoeden.

Een appartement op een plek waar wij graag zouden zitten, kost al snel rond de €1.500 per maand. Een caravan op een camping zou misschien goedkoper kunnen, maar daarvoor moet je eerst een caravan kopen. In Spanje vragen ze daar flink wat voor en is er beperkt aanbod in wat wij zouden willen.

En waarschijnlijk heb je zelf ook al gemerkt dat het leven aanzienlijk duurder is geworden, het basisinkomen dat ik heb opgebouwd, waar we ook over hebben geschreven in ons boek, is geen vetpot meer. Als ik helemaal fit zou zijn, zou dat geen probleem zijn om verder uit te bouwen, alleen…. heb je m?

Waar ik nu vooral naar verlang

Op dit moment verlang ik vooral naar rust. Rust om te herstellen van de zware operatie. Rust om dat wat wellicht nog komen gaat te kunnen opvangen. Weten dat de woonlasten betaald kunnen worden. Boodschappen kunnen doen zonder rekenen. Tess kunnen geven wat ze nodig heeft. Mijn lichaam de tijd geven om te herstellen zonder dat er ergens in mijn achterhoofd voortdurend een stemmetje zit dat zegt: Je moet geld verdienen. Want je leven opnieuw opbouwen na kanker gaat niet alleen over lichamelijk herstellen, maar ook over opnieuw veiligheid en rust creëren.

Er is gelukkig al een basis

Gelukkig is er iets, een basis en zijn er mogelijkheden. Ik heb de afgelopen jaren heel wat dingen gecreëerd. Ik heb boeken geschreven, social media kanalen opgezet, templates gebouwd voor website, t-shirts ontworpen met Tess, noem maar op. Er zijn ontelbare dingen die ik zou kunnen verkopen, dus Linda, waar zeur je over? Aan de slag!

Ja. Dat zeg ik dus ook tegen mezelf. Alleen zit daar precies het probleem.

Als willen niet automatisch doen betekent

Ik heb een ijzeren wil. Echt. Als ik iets wil, kan ik daar volledig voor gaan. Maar de afgelopen jaren heb ik ook iets anders heel duidelijk bij mezelf gezien: ik kan ongelooflijk goed beginnen. Idee. Enthousiast. Plan. Nog een idee. Nieuw plan. En ergens onderweg gebeurt er iets. Mijn gezondheid. Technische problemen. Een ander idee. Het leven. Vermoeidheid. Of gewoon dat stemmetje dat begint te twijfelen of het überhaupt iets gaat opleveren. En dan stopt het. Dat vind ik moeilijk om toe te geven, omdat ik mezelf daar behoorlijk op kan afrekenen.

Als plannen steeds plannen blijven

Ook bij Ted zie ik hetzelfde. We kunnen samen enthousiast worden over iets. Ja, dat gaan we doen! Video’s maken. Een project starten. Een inkomstenstroom bouwen. Op zo’n moment geloof ik het ook. Ik zie het al helemaal voor me. En wanneer het vervolgens niet gebeurt, komt de teleurstelling. Niet alleen in hem. Ook in mezelf. En als dat vaak genoeg gebeurt, ontstaat er iets vervelends. Je stopt een beetje met geloven in je eigen plannen.

Misschien heb ik geen motivatieprobleem

Daar hadden ChatGPT en ik vanmorgen een gesprek over

Ik begon eigenlijk te praten over mijn gezondheid. Over mijn slechte nachten, mijn hormonen en het feit dat ik me zo ontzettend vlak voelde. Maar zoals dat bij mij gaat, waren we een half uur later beland bij ons huis, geld, Webblez, Wij Doen Het Anders, SlimLin, TikTok en de vraag wat ik in vredesnaam met mijn tweede leven wil gaan doen. En ergens in dat gesprek viel een kwartje.

Misschien hoef ik op dit moment helemaal niet te bewijzen dat ik weer acht uur per dag kan werken. Misschien moet ik stoppen met plannen maken voor de Linda die ik ooit was of voor de Linda waarvan ik vind dat ze er nu alweer zou moeten zijn. Misschien is dat óók onderdeel van mijn leven opnieuw opbouwen na kanker: opnieuw ontdekken wat er al is en wat daarvan nog bij mij past.

Wat als ik iets bouw dat past bij de Linda die er vandaag daadwerkelijk is? Iemand die misschien drie goede uren op een dag heeft. Die soms midden op de dag nog in haar pyjama zit. Met honderd ideeën in haar hoofd, zonder ze allemaal tegelijk uit te hoeven voeren. En vooral iemand die haar gezondheid niet opnieuw wil opofferen om financiële rust te creëren.

Dat voelde ineens anders.

Er is sinds vanmorgen helemaal niets opgelost

Dat vind ik misschien nog wel het mooiste aan wat er vanmorgen gebeurde. We hebben nog steeds geen eigen huis. Mijn nachten zijn nog steeds beroerd. Mijn hormonen hebben niet ineens besloten zich voorbeeldig te gedragen. Er staat niet opeens €100.000 extra op onze bankrekening. Er is nog steeds geen consistentie in het bijhouden van mijn kanalen. En die pyjama heb ik trouwens ook nog aan (15.15 uur). En toch voelde mijn leven opnieuw opbouwen na kanker ineens iets minder onmogelijk.

Maar ik voel me wél iets anders dan toen ik wakker werd. Omdat ik weer mogelijkheden zie. Ik ontdekte bijvoorbeeld samen met ChatGPT dat oude artikelen op Wij Doen Het Anders, waar ik al tijden nauwelijks naar omkijk, nog steeds honderden bezoekers uit Google krijgen. Dat mijn TikTok-video’s soms tienduizenden mensen bereiken. Dat we dus misschien helemaal niet nóg iets nieuws hoeven te beginnen. Dat ik gewoon echt mag doen wat ik leuk vind, mijn verhaal vertellen bijvoorbeeld. Want in tegenstelling tot heel veel andere creators, mijn content is echt. Geschreven door mijzelf, niet door AI. Ook mijn video’s zijn echt, zonder filter, met wallen en rimpels.

Wat als mijn talent, ook is wat ik echt leuk vind? Dat als ik dat ga doen, dat het niet voelt als werken en dat als ik dat wat wel voelt als werken, door iemand anders kan laten doen, die dat wel leuk vindt…. en/of dat kan laten doen door AI, zoals de technische sjizzle waar geen menselijkheid voor nodig is? Wat als ik het nog 1 keer een kans geef?

Hoop

Misschien is hoop wel het eerste wat je nodig hebt om opnieuw te beginnen. En toen dacht ik aan een uitspraak die ik ooit ergens heb gehoord.

Een mens kan een tijdje zonder eten, veel korter zonder water en slechts minuten zonder zuurstof.

Maar zonder hoop? Dat voelt soms alsof je geen moment kunt. En zo voelde ik mij vanmorgen toen ik wakker werd en dacht fuck it all. Heb ik daar zo hard voor geknokt?

En nee, hoop betaalt onze huur niet. Hoop repareert mijn hormonen niet. Hoop bouwt geen website en verkoopt geen product. Daar zijn uiteindelijk acties voor nodig. Maar zonder het idee dat een actie ergens toe kan leiden, wordt het ontzettend moeilijk om die eerste stap überhaupt te zetten. Misschien was dat wat ik de afgelopen tijd een beetje kwijt was. Niet mijn wil. Niet mijn dromen.

Mijn vertrouwen dat mijn acties nog ergens toe konden leiden. En heel voorzichtig voel ik daar vandaag weer iets van terugkomen.

Je leven opnieuw opbouwen na kanker

Dus… terwijl ik mijn leven opnieuw probeer op te bouwen na kanker, ga ik ook kijken hoe ik Wij Doen Het Anders op mijn manier nieuw leven in kan blazen. Ik heb mezelf ook een nieuw leven gegeven, door te vechten op de operatietafel. Dat lukte ook, dus er is een kans en waar een kans is, is hoop.

Ik begin klein: 1 verhaal, 1 artikel, 1 video, 1 verbetering ten opzichte van hoe het was. Net als na de operatie: eerst een glaasje water met een beetje Keltisch zeezout, dan bottenbouillon, dan een stukje vis, dan de darmbacteriën. Liefdevol bouwen aan dat wat waarde heeft.

Dit artikel is stap één.

Grappig eigenlijk. Ik begon vanmorgen in mijn pyjama met het gevoel dat ik nergens zin in had. En nu zit ik een artikel te schrijven op een website waarvan ik een tijdje niet eens meer wist wat ik ermee wilde. Misschien is dát wel precies waar Wij Doen Het Anders de komende tijd over gaat. Niet alleen over reizen of over geld verdienen vanaf je laptop, maar over proberen een leven te bouwen dat bij je past. Ook wanneer het leven ondertussen compleet de andere kant op gaat dan wat jij voor ogen had.

Ik weet nog niet waar we over een half jaar wonen. Hoeveel energie ik volgende week heb, weet ik ook niet. Of de plannen die nu in mijn hoofd zitten gaan werken? Geen idee. Ik heb geen antwoorden. Mijn hele leven ligt overhoop en ik probeer er ondanks alles iets van te maken voor mezelf en mijn gezin. Voor nu is dat meer dan genoeg. Misschien begint mijn leven opnieuw opbouwen na kanker dus precies hier: niet met een groot plan, maar met één kleine stap.

Wil je meereizen?

Heb ik je geïnspireerd of ben je benieuwd hoe dit verder gaat? Schrijf je dan onderaan de pagina in voor de nieuwsbrief, dan stuur ik je maximaal eens per 2 weken een mailtje met de laatste nieuwtjes.

Als je meer wilt weten over mijn gezondheidstraject, dan nodig ik je graag uit om mij te volgen op TikTok, daar deel ik alles eerst rondom mijn gezondheid op @lindadepagter.

Wil je me steunen, dan zou je me enorm helpen door me sowieso op alle kanalen te volgen.