Leven in het moment – een eerbetoon aan een krachtige vrouw

Precies op deze plek ontmoette ik haar een aantal jaar geleden. Een vrouw met een grote grijze bos krullen en een stralende glimlach. Ze had net een burn-out overwonnen en wilde haar ervaringen delen met anderen. Wat ze had geleerd, wilde ze doorgeven. Rust nemen. Genieten van het leven. Niets hoeven te bewijzen om waardevol te zijn. Mogen zijn wie je bent, precies zoals je bent. Iedereen is het waard om gezien te worden.

Ik kijk uit over zee. Golfsurfers wachten geduldig op de juiste golf. Na een regenachtige dag breekt de zon door en komt iedereen naar buiten. Een jongen op een supboard glijdt ontspannen over het water. Iedereen beweegt in zijn eigen ritme. Zo hoort het leven te zijn, denk ik. In harmonie, in zachtheid. In overvloed én ontspanning.

Burn-out, balans en innerlijke strijd

We ontmoetten elkaar daarna vaker in Tarifa. Ze bleef in strijd: tussen het willen opbouwen van haar bedrijf en de intuïtieve behoefte aan rust. De laatste keer dat ik haar zag, zat ik zelf in een burn-out. Misschien was zij toen al ziek. Maar ze leefde gezond. Ze at bewust, deed yoga, wandelde veel. Ze zocht rust in de natuur en vond geluk in de zonsondergangen, die hier elke avond weer magisch zijn.

Verlies en loslaten – een zacht afscheid

Vorige week gaf ze nog een feest om het leven te vieren. Kort daarna verhuisde ze naar een hospice. Een plek met een tuin, vol zingende vogels. Daar koos ze bewust voor palliatieve sedatie. Twee dagen later kwam het bericht: ze was rustig heengegaan, in het bijzijn van een vriendin. Vrij van pijn.

De tranen komen vanzelf. We kenden elkaar niet lang, zagen elkaar niet vaak. Maar de klik was er. Die voelden Tess en Ted ook. Zoals ik op de begrafenis van mijn moeder zei: als er leven is na de dood, dan heeft onze vriendin nu slechts een andere vorm aangenomen. Hopelijk biedt dat idee troost aan haar familie en vrienden.

Herinnering aan wat echt telt – leven in het nu

De dood herinnert ons aan wat we liever vergeten: dat het leven hier op aarde eindig is. Dat er geen garanties zijn voor morgen. En dat we ons geluk niet moeten uitstellen. Niet tot na je burn-out. Niet tot na je pensioen. Niet tot wanneer het rustiger is.

Leef. Nu. In zachtheid. In liefde. In je eigen ritme.

Deze blog draag ik op aan haar. Aan het leven, dat zij tot de laatste dag wist te vieren. Goede reis lieve vriendin <3